W 2026 roku rozpoczęły się prace konserwatorskie i roboty budowlane w obrębie przyziemia dawnego klasztoru oo. bernardynów w Lublinie w ramach projektu „Odrodzenie dziedzictwa” współfinansowanego z programu Fundusze Europejskie na Infrastrukturę, Klimat, Środowisko (FEnIKS) 2021–2027
Relikty układają się w rzut prostokątnej budowli o wymiarach 7,5 x 8,5 m, od wschodu i zachodu posiadającej po trzy przypory o wymiarach 1,5 x 1,5 m. Szerokość ścian fundamentu obiektu wynosi od 1,5 do 1,7 m.
Już wstępna analiza stratygraficzna murów wskazała, że odkryta budowla jest starsza niż wschodnie skrzydło klasztorne i prezbiterium kościoła wybudowane po pożarze z 1602 r. Rzut obiektu i jego wymiary, zastosowany budulec nasunął przypuszczenia, iż w wyniku podjętych prac remontowych odkryto nieznaną dotychczas, średniowieczną budowlę wieżową zlokalizowaną poza murami obronnymi miasta.
Analiza dostępnych historycznych źródeł dotyczących początków obecności oo. bernardynów w Lublinie, opisy darowanych im przez mieszczan nieruchomości, nie wzmiankują o żadnej wcześniejszej zabudowie na tym terenie. Nasunęło to przypuszczenie, iż możemy mieć do czynienia z jednym z najstarszych obiektów architektury murowanej w Lublinie.
Drewno znalezione w zasypisku w obrębie rzutu ww. obiektu – przebadane metodą C14 – wydatowane zostało na przedział czasu: 1363–1425. Biorąc pod uwagę, że badanie to pozwala oszacować czas, jaki upłynął od obumarcia organizmu (w tym wypadku drewna), wieża mogła powstać po 1425 roku.
Fot. WUOZ Lublin.
