W środę 17 czerwca 2026 r. w Kurii Metropolitalnej w Lublinie abp Stanisław Budzik powołał nowy skład trybunału oraz komisji historycznej w procesie beatyfikacyjnym Sługi Bożego ks. Józefa Małysiaka, założyciela Zgromadzenia Sióstr Rodziny Betańskiej.
Starania o wyniesienie ks. Małysiaka na ołtarze zainicjowało Zgromadzenie Sióstr Rodziny Betańskiej. Stolica Apostolska wydała zgodę, tzw. nihil obstat, na rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego i prowadzenie go w archidiecezji lubelskiej 11 maja 1995 r. Na szczeblu diecezjalnym otwarto go 6 października 1995 r., za zgodą ówczesnego ordynariusza, abp. Bolesława Pylaka.
Wydłużający się czas działania sprawił jednak, że niemal wszyscy członkowie pierwotnego trybunału i komisji historycznej zmarli. Konieczne zatem było powołanie nowych gremiów. W imieniu Zgromadzenia, postulator w procesie, s. Konstancja Alicja Kubiak zwróciła się do abp Stanisława Budzika z prośbą o nominowanie nowych członków trybunału. W odpowiedzi na przedłożoną prośbę, 17 czerwca br. nastąpiło powołanie i zaprzysiężenie diecezjalnego trybunału dochodzenia oraz komisji historycznej.
Dotychczas uszczuplenie składu trybunału nie miało mocnego znaczenia dla trwających prac w zakresie gromadzenia i porządkowanie dokumentów historycznych. Obecnie przyszedł moment, że komisja historyczna może już zgromadzone materiały przyjąć i opracować. Stąd wynikła potrzeba zamianowania członków trybunału, który z ramienia księdza biskupa będzie dalej nadzorować proces oraz mianowania nowych członków komisji historycznej, która zajmie się właśnie opracowaniem zebranych dokumentów.
s. Konstancja Alicja, postulator
Ks. Józef Czesław Chryzostom Małysiak SDS
Sługa Boży ks. Józef Małysiak urodził się 11 marca 1884 r. w Żywcu. Jego ojciec, Wojciech, był nauczycielem ludowym, a matka Maria zajmowała się wychowaniem dwanaściorga dzieci. Głęboka wiara przekazana przez rodziców zaowocowała m.in. powołaniami kapłańskimi Józefa i jego brata Juliusza oraz życiem zakonnym jednej z sióstr.
Józef edukację rozpoczął w szkole ludowej w Makowie Podhalańskim, a następnie uczęszczał do Gimnazjum w Wadowicach. Po maturze w 1903 roku wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Krakowie studiując zarazem na Uniwersytecie Jagiellońskim.
7 lipca 1907 r. w Katedrze Wawelskiej otrzymał święcenia kapłańskie. Pracował jako wikariusz i katecheta w Myślenicach, Jordanowie oraz Trzebini. To właśnie w Trzebini poznał Zgromadzenie Salwatorianów i zachwycił się apostolskim ideałem jego założyciela, bł. Franciszka Marii od Krzyża Jordana: „Dopóki żyje na świecie choćby jeden człowiek, który nie zna Boga i nie kocha Go ponad wszystko, nie wolno ci spocząć”. W 1918 r. wstąpił do Salwatorianów, a śluby wieczyste złożył w 1922 roku.
Całe swoje życie poświęcił głoszeniu misji i rekolekcji. Był jednym z największych propagatorów rekolekcji zamkniętych w Polsce. W 1928 r. założył w Trzebini pierwszy w Polsce dom rekolekcyjny dla wszystkich stanów. Wydawał czasopisma i książki poświęcone rekolekcjom, głosił konferencje przez radio oraz organizował kursy dla kapłanów prowadzących misje i rekolekcje.
Niestrudzenie przemierzał Polskę, odwiedzając zarówno duże miasta, jak i małe parafie. Przeprowadził 1357 serii misji i rekolekcji. Uważał, że rekolekcje zamknięte są szczególną okazją do spotkania z Bogiem, pogłębienia wiary i duchowej odnowy. Fundamentem jego życia była modlitwa i zawierzenie Najświętszemu Sercu Jezusa.
Podczas licznych podróży i wizyt w parafiach poznawał również problemy, z jakimi zmagali się kapłani w pracy duszpasterskiej i funkcjonowaniu w parafiach. Dostrzegał potrzebę wsparcia ich w różnych dziedzinach życia parafialnego. Odpowiedzią na te potrzeby było powołanie 17 kwietnia 1930 roku, w Wielki Czwartek, przy współudziale Ireny Parasiewicz, Zgromadzenia Sióstr Rodziny Betańskiej. Zgromadzenie powstało w Puszczykowie koło Poznania i od początku miało służyć pomocą kapłanom oraz wspierać dzieło ewangelizacji. Tego rodzaju zaangażowanie sióstr zakonnych było inicjatywą bardzo nowatorską jak na czasy międzywojenne.
Po opuszczeniu Salwatorianów w 1934 roku zamieszkał kolejno w Kielcach, Nałęczowie i Łukowie, gdzie pełnił funkcję wikariusza. Nadal prowadził intensywną działalność rekolekcyjną i misyjną. W 1948 roku zamieszkał w Kazimierzu Dolnym, gdzie został rektorem kościoła św. Anny.
Gdy Zgromadzenie Sióstr Rodziny Betańskiej osiągnęło samodzielność organizacyjną, postanowił powrócić do Zgromadzenia Salwatorianów. Odbył ponownie nowicjat, przyjmując imię zakonne Chryzostom. Następnie pełnił funkcję dyrektora misji i rekolekcji parafialnych. Ostatnie lata życia spędził w Trzebnicy jako spowiednik, kierownik duchowy i rekolekcjonista.
Zmarł 10 listopada 1966 r. w Trzebnicy. Ciało zostało złożone w zakonnym grobowcu Salwatorianów w Bagnie koło Wrocławia.
Pozostawił po sobie opinię świętości wśród kapłanów, sióstr zakonnych i świeckich. Świadkowie podkreślali jego gorliwość apostolską, niezwykłą pracowitość, głębokie życie modlitwy oraz bezgraniczne zaufanie Bogu. Jedna z sióstr betanek zapytała go kiedyś, co zrobiłby, gdyby utracił wszystko, co stworzył. Odpowiedział: „Poszedłbym na modlitwę przed Najświętszy Sakrament i zaczynałbym od nowa”.
Stolica Apostolska 11 maja 1995 wydała zgodę na rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego, który rozpoczął się w archidiecezji lubelskiej 6 października 1995 roku. Odtąd przysługuje ks. Józefowi Małysiakowi tytuł Sługi Bożego.
MODLITWA O BEATYFIKACJĘ
Sługi Bożego Księdza Józefa Czesława Chryzostoma Małysiaka
Panie Jezu Chryste, Najwyższy Kapłanie, który pragniesz, aby nie zginął żaden człowiek, ale zbawiasz wszystkich i posługujesz się swoimi kapłanami, racz wynieść na ołtarze ks. Józefa Małysiaka, wiernego Twojego Sługę, aby przykład jego życia i troski o zbawienie człowieka coraz bardziej jaśniał i pociągał na drogę doskonałości ewangelicznej.
Za wstawiennictwem Twojego sługi udziel mi łaski ……………………………
o którą Cię proszę. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen.
O otrzymanych łaskach i cudach prosimy informować:
Zgromadzenie Sióstr Rodziny Betańskiej
ul. Puławska 64, 24-100 Kazimierz Dolny
e-mail: domgeneralny@betanki.pl
